Sıcacık bir kahve gibisin. İçimi ısıtıyorsun sen.
Evet ısıtıyorsun içimi, sarıp sarmalıyorsun sıcaklığınla. Ben seni en çok bu halinle seviyorum. En çok böyle güzel oluyorsun. Sen güzel oluyorsun sevgili, hep güzel oluyorsun. Her hareketin her sözün beni benden almaya yetiyor. Küçük kahramanım oluyorsun benim, kuyularımdan çekip çıkarıyorsun. Mutlu ediyorsun. Mutlu. Mutluluk. Bana uzak terimleri, adımın yan anlamı yapıyorsun. En çok bu yüzden seviyorum seni. Saçmalıyoruz mesela, o zaman çok kahve oluyorsun sen. En çok o zaman ısınıyor içimin soğuk suları, en çok o zaman sana yaklaşıyorum ben. Gülüşlerimiz. Onlar senin şekerin oluyor sevgili. Şekerli bir kahve oluyorsun. Çok şekerli. Ve ben seni seviyorum, çok seviyorum, hep seviyorum, kahveyi sever gibi.
Seni soruyorlar çaktırmadan. Terk edilmek zorunda kaldı diyemiyorum. Gelemeyecek kadar yorgun deyip geçiyorum.
“
-Neden geç yazıyosun? (KİMİNLE KONUŞUYOSUN OÇ, SENİN KONUŞTUĞUN KİŞİYİ SİKERİM, EN ÇOK BANA YAZICAKSIN EN ÇOK BANA, SAKSI DEĞİLİM BEN)
Biz yalnızca birer kelimeydik.
Devrik bir cümle olabildik beraber.
O yüzden şiirlerde yer bulabildik ancak.
İçimde hissediyorum seni. En derinlerde, en diplerde. Hiç bilinmedik yerlerde seviyorum seni.
“
| — | (via birkeredebenibidilektutsun) |
